Waarom de Carte du Ciel (deels) vastliep: De Astrographic Catalogue (posities van 4,6 miljoen sterren tot mag 11) werd voltooid in 1962, maar de fotografische atlas Carte du Ciel (mag 14) bleef onvoltooid. Door twee wereldoorlogen, hoge kosten van kopergravures en de komst van grote Schmidt-spiegeltelescopen (zoals Palomar in 1948) raakten de kleine 2°×2° refractorvelden ingehaald door de tijd. Bovendien absorbeerde het project decennialang het volledige Europese onderzoeksbudget ten koste van de opkomende astrofysica.
De 21e-eeuwse Triomf (Tycho-2 & Gaia): Aan het einde van de 20e eeuw beseften astronomen dat de glasplaten uit 1887–1910 een onvervangbare tijdcapsule vormden. Door de 4,6 miljoen posities uit de Astrographic Catalogue te combineren met de ESA Hipparcos/Tycho-2 (1997) en Gaia DR3 (2022–2026) satellieten, ontstond een tijdsbasis van ruim 110 tot 139 jaar. Hierdoor kennen we nu de driedimensionale snelheidsvectoren (eigenbeweging) van miljoenen sterren in de Melkweg!